Malarstwo

Po co malarzom plenery?

maj 22, 2022
Kawałek artystyczne kuchni odsłania nam Barbara Frankiewicz - doktor Sztuk Pięknych Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
Informator

Nigdy nie mów nigdy, czyli każdy bywa naiwny

maj 19, 2022
Gdyby wtedy, gdy miałam naście lat ktoś mi powiedział, że będę ofiarą przemocy zaprzeczałabym. Ja? Nigdy w życiu! A jednak! To gorzkie doświadczenie nauczyło mnie, by nigdy nie mówić nigdy, bo jak pisała Szymborska „tyle o sobie wiemy, ile nas…
Informator

Kalejdoskop Radia Istebna 18.05.2022

maj 18, 2022
Zapraszam do obejrzenia kolejnego Kalejdoskopu.
Informator

Nie patrz w górę, czyli świat lajków

maj 12, 2022
Rozmawiałam ostatnio ze znajomą, która jest wykładowcą akademickim, o autorytetach i kulturze. Obie bardzo ubolewałyśmy nad tym, że większość społeczeństwa bardziej liczy się ze zdaniem celebryty bez wykształcenia (lub z wykształceniem podstawowym) niż naukowca.
Kalendarium

"Nie męcz aptek i lekarza, sam znajdź drogę do cmentarza"

maj 12, 2022
Z tomiku "Rymowanki dla dużych dzieci" Wisławy Szymborskiej
Informator

Co myślą Rosjanie, czyli przybysze z „patplanety”

maj 07, 2022
Przez wiele lat myśleliśmy, że istnieje słowiańska dusza i wszyscy Słowianie, w tym Rosjanie, są do siebie podobni. Czy rzeczywiście? Na pewno pod niektórymi względami są, bo umysł kształtuje język, a słowiańskie języki są z jednej grupy. Jednak warto się…
Kalendarium

Dla mądrych jest zawsze dobry czas

maj 07, 2022
"Dla mądrych jest zawsze dobry czas.A kiedyż będzie dla uczciwych?Sza, panie Trawiński, oni mają niebo, po co im dobre czasy." Władysław Stanisław Reymont, Ziemia obiecana
Kalendarium

"Świat stoi na oszustwie, a życie jest złudzeniem."

maj 05, 2022
Henryk Sienkiewicz, Quo vadis
Kalendarium

„Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać”

maj 04, 2022
4 maja 1953 roku Ernest Hemingway  został laureatem Nagrody Pulitzera, którą otrzymał za opowiadanie „Stary człowiek i morze”. Rok później Szwedzka Akademia przyznała mu literacką Nagrodę Nobla.

Władysław Tatarkiewicz "O szczęściu"

To będzie jedna z najtrudniejszych opinii, jakie przyszło mi sklecić, bo i mętlik mam w głowie większy niż zwykle po tej lekturze, a sięgałam po nią z nadzieją i wiarą, że wreszcie znajdę odpowiedź, sposób aby urzeczywistnić moje prywatne, osobiste opus vitae.

Nawet w cichości ducha liczyłam na jakąś instrukcję. Bo to przecież filozofia, a ze mnie taki domorosły filozof z Koziej Wólki. Zatem i z pewną taką nieśmiałością zabierałam się do książki, z dużym prawdopodobieństwem, że nic nie zrozumiem.

Ze zrozumieniem nie było źle, ponieważ ta książka jest właśnie dla laików, którzy z filozofią do czynienia nie mieli. Prosty język, obrazowo opisane zagadnienia, słowem autor traktuje czytelnika bardzo łagodnie, wyjaśnia cierpliwie. A jest co wyjaśniać. Ponieważ okazało się, że szczęście to wcale nie jest prosta sprawa. I stąd moje...rozczarowanie. Liczyłam na prostą instrukcję, jak osiągnąć szczęście, a utwierdziłam się w przekonaniu, że to...niemożliwe po prostu. Bo tyle warunków spełnić trzeba, tyle wewnętrznych, w nas samych zamkniętych, i zewnętrznych czynników potrzeba, żeby być szczęśliwym, że niepodobna ich spełnić. A i filozofowie na przestrzeni wieków zgodni co do samej definicji i drogi nie byli. A co dopiero ja, gdzie mnie szczęścia szukać, gdzie patrzeć, gdzie iść, żeby je spotkać, pod rękę wziąć i już radośnie i spokojnie dalej czoło życiu stawiać. Ehhh. I nie mam na myśli zadowolenia czy przyjemności, które według niektórych filozofów są składnikami szczęścia. Mnie się marzy, takiego chcę i żadnego innego, na kompromisy nie pójdę, pełne, doskonałe i na to wychodzi...nieosiągalne. Bo nawet jeśli we mnie jest forma do szczęścia, jak twierdzą niektórzy myśliciele, to warunki zewnętrzne nie sprzyjają, by je odlać. Jeśli warunki są dobre, optymalne, to mnie czegoś zabraknąć może i forma niepełna albo wadliwa, ze skazą, a to już nie szczęście a zadowolenie. A ja chcę wziąć wszystko albo nic. Zadowoleniem się nie zadowalam.
Pociechą dla mnie pewną jest, że gdzieś pod skórą czułam, że hedonizm, (mój własny bardzo umiarkowany i raczej złożony z założeń dla mnie wygodnych) jakąś drogą do szczęścia jednak jest. Ale Tatarkiewicz pokazał mi, że i odmian hedonizmu jest tyle i wcale nie gwarantują spotkanie niespotykanego. Czy i mój hedonizm mi przyjdzie porzucić i szukać innej drogi, bo ta na manowce prowadzi?

Dla jednych myślicieli szczęście to suma przyjemności, dla innych wykuwa się w cierpieniu, to znowu szukać go trzeba w moralności. Dla jednych droga prowadzi przez siebie samego, dla innych warunki zewnętrzne są decydujące, jedni mówią, szukać i walczyć o szczęście, inni czekać, przyjdzie samo, ale czy ja będę umiała je rozpoznać? Ku mej rozpaczy jednej, jasnej, pewnej ścieżki do szczęścia nie ma, choć przez wieki próbuje się ją określić, nazwać, postawić drogowskaz. Niemożliwe, bo ilu ludzi, tyle odmian i definicji szczęścia to po pierwsze, a po drugie, wymagania mamy coraz większe i coraz trudniej je zaspokoić. A nawet ich zaspokojenie żadną gwarancją nie jest, bo w ich miejsce pojawiają się nowe, i trzeba gonić króliczka.

Bardzo to jest wszystko skomplikowane. I o ile cieszę się, że na Tatarkiewicza trafiłam, o tyle wcale nie jestem zadowolona, bo uświadomił mi, że nie mam zbyt wiele szans, żeby dzieło swojego życia zrealizować. I chyba przed lekturą byłam szczęśliwsza ????. Bo miałam przynajmniej nadzieję, nawet niech będzie, że złudną, a teraz nie mam nic. I tyle pożytku z filozofii. Teraz to ja dopiero jestem nieszczęśliwa.

Dodatkowe informacje

  • Tytuł: O szczęściu
  • Autor: Władysław Tatarkiewicz
  • Recenzja: Katarzyna Musiał