LITERATURA - Receznje

Piotr Kościelny "Zwierz"

lipiec 15, 2020
Mam bardzo mieszane uczucia. Ona jest w mojej opinii i dobra i zła.
Informator

Ożywianie obrazów dzięki sztucznej inteligencji – DeepFake.

lipiec 09, 2020
Czy zdajecie sobie sprawę, że powoli zbliża się dzień, kiedy w stare zdjęcia z albumów babci tchniemy nowe życie?
Informator

Twarz jak dzieło sztuki

lipiec 03, 2020
Nie do wiary, co można zrobić ze swoją twarzą.
Kalendarium

Kalendarium Radia Istebna 2 lipiec

lipiec 02, 2020
Zdarzyło się...
Kalendarium

Kalendarium Radia Istebna - 29 czerwiec

czerwiec 29, 2020
Wydarzyło się...
LITERATURA - Receznje

Anna Kamińska "Simona. Opowieść o niezwyczajnym życiu Simony Kossak"

czerwiec 29, 2020
Piękna. W swojej prostocie, nie doszukiwaniu się i skupianiu na skandalach, opowieść o niezwykłej kobiecie, postaci niejednoznacznej tak w świecie nauki jak i w środowisku, w którym żyła.

Pablo Neruda.

Dwadzieścia poematów o miłości i jedna pieśń rozpaczy - 20

Mogę pisać wiersze najsmutniejsze tej nocy. 

Pisać na przykład: "Ta noc rozgwieżdżona, 
i drgają błękitne gwiazdy w oddali". 

Nocny wiatr krąży po niebie i śpiewa. 

Mogę pisać wiersze najsmutniejsze tej nocy. 
Kochałem ją i czasami ona też mnie kochała. 

W takie noce jak ta miałem ją w ramionach. 
Całowałem ją tyle razy pod niebem bezkresnym.

Ona mnie kochała, czasami ja ją też kochałem. 
Jakże nie było kochać jej wielkich zapatrzonych oczu . 

Mogę pisać wiersze najsmutniejsze tej nocy. 
Myśleć, że jej nie mam. Żałować, że ją straciłem.

Słuchać nocy ogromnej, jeszcze ogromniejszej bez niej. 
A wiersz spada na duszę jak na łąkę rosa. 

Cóż, moja miłość nie mogła zatrzymać jej. 
Noc jest rozgwieżdżona, a ona nie jest ze mną. 

To wszystko. Daleko ktoś śpiewa. Gdzieś daleko.
Moja dusza nie może się pogodzić z tym, że ją straciłem. 

Jakby dla przybliżenia jej, mój wzrok jej szuka. 
Moje serce jej szuka, a ona nie jest ze mną. 

Ta sama noc jak przedtem bieli te same drzewa. 
My, ci jak wtedy, już nie jesteśmy ci sami. 

Już jej nie kocham, to pewne, ale jakże ją kochałem. 
Mój głos szukał wiatru, aby dotknąć jej słuchu. 

Z innym. Będzie z innym. Jak przed moimi pocałunkami. 
Jej głos, jej jasne ciało. Ich oczy bezkresne. 

Już jej nie kocham, to pewne, ale być może ją kocham. 
Tak krótka jest miłość, a tak długie jest zapominanie. 

Że w takie noce jak ta miałem ją w swoich ramionach, 
moja dusza nie może się pogodzić z tym, że ją straciłem. 

Chociaż to byłby ostatni ból, jaki mi sprawia, 
i to są ostatnie wiersze, jakie z nim piszę. 

Komentuj

Zaloguj się, by skomentować