Informator

Ożywianie obrazów dzięki sztucznej inteligencji – DeepFake.

lipiec 09, 2020
Czy zdajecie sobie sprawę, że powoli zbliża się dzień, kiedy w stare zdjęcia z albumów babci tchniemy nowe życie?
Informator

Twarz jak dzieło sztuki

lipiec 03, 2020
Nie do wiary, co można zrobić ze swoją twarzą.
Kalendarium

Kalendarium Radia Istebna 2 lipiec

lipiec 02, 2020
Zdarzyło się...
Kalendarium

Kalendarium Radia Istebna - 29 czerwiec

czerwiec 29, 2020
Wydarzyło się...
LITERATURA - Receznje

Anna Kamińska "Simona. Opowieść o niezwyczajnym życiu Simony Kossak"

czerwiec 29, 2020
Piękna. W swojej prostocie, nie doszukiwaniu się i skupianiu na skandalach, opowieść o niezwykłej kobiecie, postaci niejednoznacznej tak w świecie nauki jak i w środowisku, w którym żyła.
Kalendarium

Kalendarium Radia Istebna - 22 czerwiec

czerwiec 22, 2020
Wydarzyło się...

Lechoń na Święto Niepodległości.

Wiersze poety z czasów powrotu Polski do świata żywych 

Poniżej, moim zdaniem, dwa najpiękniejsze wiersze Jana Lechonia o Święcie Niepodległości. Pierwszy napisał na 10-lecie odzyskania wolności przez naszą Ojczyznę, drugi dotyczy wprawdzie przyjazdu Komendanta do Warszawy w 1916 roku, ale także pasuje na 11 listopada. 

Miłej, pełnej wzruszeń lektury życzę ...

11 Listopada

Kiedy nocą śpi scena, śnią maszyny huczne 

I umilkły pioruny, burze, deszcze sztuczne, 

Kiedy teatr bez widzów, jak kościół bez wiernych, 

Jest tylko świętym domem tajemnic niezmiernych 

Ci, co słońcem zrobili blask ramp migotliwy 

I świat stworzyli bardziej niż życie prawdziwy, 

Których wiecznie trwać będą miłość i cierpienie, 

Schodzą się jako duchy i stają na scenie. 

Was wzywam! Nasze bowiem słowa są ułomne 

I nie dosyć są wielkie, i za mało skromne, 

Nie dość żeśmy cierpieli, za mało walczyli, 

Byśmy mogli cośkolwiek powiedzieć w tej chwili. 

Ale ty, któryś poszedł za granicę świata 

Wezwać pomsty na przemoc, co naród przygniata, 

I słowa znalazł takie, żeś temi samemi 

Od nas mówił do nieba, od nieba do ziemi, 

I ty coś nie znał ziemskich pożądań marności, 

Tylko cuda początku i słońce przyszłości, 

Coś nad w grobie leżącą stał jak anioł złoty 

I krew i łzy jej wszystkie przemieniał w klejnoty - 

Wy mówcie! Ty, o którym nie wierzymy sami, 

Jak to? On żył naprawdę i był między nami, 

Ty, który w czas bez wiary i na wszystko głuchy 

Przyszedłeś dać świadectwo, że są jeszcze duchy, 

Patrz! Mroki się rozpierzchły i w otchłani giną, 

Jakaś ręka spuszczoną targnęła kurtyną, 

Konrada jakaś postać prowadzi bezgłosa. 

Kto to? Może robotnik albo dziewka bosa. 

We wszystkich domach światła rozbłysły wśród nocy. 

Uradujcie się w grobach, wolności prorocy! 

Gdzie kat zaciskał stryczek wkoło dumnej głowy, 

gdzie stała szubienica, jest krzyż Chrystusowy! 

Płyniesz teraz przeszłości niewstrzymana falo! 

Oto się nad Krakowem złote blaski palą, 

Król Zygmunt milcząc patrzy, jak Wisła się wije, 

I wtedy dzwon uderzył! Ten sam, co dziś bije! 

Bij! I porwij nas w swoje chyboty ogromne, 

Wołaj: „Bądźcie jak tamci, to was nie zapomnę, 

A. wtedy ci, co przyjdą, gdy się wiek wasz prześni, 

O was także pomyślą, słuchając mej pieśni, 

A Ty, który jedyny możesz stać w tym dźwięku 

I w Tobie jednym serce nie zadrży od lęku, 

Bo kiedyś Ty go słuchał - to nienadaremno 

I sam jeden powstałeś w niewoli noc ciemną, 

Budź ospałych: niech głosem Twoim mówi cały 

Tysiąc lat krwi i potu, i tej ziemi chwały, 

I marzenia poetów, mogiły żołnierzy!”. 

Niech więc głowę pochyli, kto w cuda nie wierzy, 

Ten, który umiał cierpieć, a radość go trwoży, 

Kto nie stargał na szyi niewoli obroży, 

I kto chce przyszłość wstrzymać, i kto przeszłość plami, 

Niechaj wyjdą tą nocą. Bo dziś pod gwiazdami 

Jakieś cienie po polach, po mieście się snują 

I wśród płaczu padają. I ziemię całują.

 

 

Piłsudski

Czarna Rachel w czerwonym idzie szalu drżąca 

I gałęzie choiny potrąca idąca - 

Nikogo nie chce budzić swej sukni szelestem, 

I idzie w przód jak senna, z rąk tragicznym gestem, 

I wzrokiem, błędnym wzrokiem gasi mgieł welony, 

I świt się robi naraz. I staje zlękniony. 

Pobladłe Robespierry, cisi, smutni, czarni, 

Wychodząc, z hukiem drzwiami trzasnęli kawiarni. 

Na rogach ulic piszą straszną ręką krwawą, 

Uśmiechają się dziwnie i giną na prawo. 

Tylko słychać nóg tupot na ulicy pustej 

I szept cichy. Trup jakiś z zbielałymi usty - 

 

I gdzieś kończy muzyka jakiś bal spóźniony. 

Pod lila abażurem mrugają lampiony. 

Białych sukni w nieładzie senność, ciepło, zmiętość 

I piersi, krągłych piersi obnażona świętość, 

I mazur, biały mazur w ogłupiałej sali: 

Dziś! dziś! dziś! Wieś zaciszna i sznury korali. 

Roztańczyła się sala tęgim nóg tupotem. 

Hołubce o podłogę walą, b^ją grzmotem, 

Białe panny i panny niebieskie, różowe,

Przelotnie a zalotnie przechylają głowę 

I mówią czarnym frakom: "Przyjdźcie do nas jutro" 

I podają im usta za podane futro. 

 

A kiedy świt różowy przez żaluzje wnika, 

Dla siebie, nie dla gości, gra jeszcze muzyka. 

Menuetem się cichym wiolonczela żali, 

I białe margrabiny przychodzą z oddali. 

Na liliowych oparach spływają bez słowa, 

I panier rozłożyła markiza liliowa, 

Kawaler podszedł blady. Pani tańczyć każe! 

I tańczą hafty, sprzączki, koronki, pliumaże. 

A w klarnet, flet i skrzypce, w ukłony margrabin 

Czerwoną, rozwichrzoną wpada nutą Skriabin. 

Drze ciszę dysonansem, wali w okiennice, 

Muzykę wyprowadza przed dom, na ulice, 

Na place, rozkrzyczane w potępieńcze ryki, 

I rzuca w twarz akordom zgłodniałe okrzyki, 

Na ziemię je obalił i kopie z rozpaczą: 

Otworzyć wszystkie okna! Niech ludzie zobaczą!! 

 

Wielkimi ulicami morze głów urasta 

I czujesz, że rozpękną ulice się miasta, 

że Bogu się jak groźba położą pod tronem 

I krzykną wielką ciszą... lub głosów milionem.

A teraz tylko czasem kobieta zapłacze - 

Aż nagle na katedrze zagrali trębacze!! 

Mariackim zrazu cicho śpiewają kurantem, 

A później, później bielą, później amarantem, 

Później dzielą się bielą i krwią, i szaleństwem, 

Wyrzucają z trąb radość i miłość z przekleństwem, 

I dławią się wzruszeniem, i płakać nie mogą, 

I nie chrypią, lecz sypią w tłum radosną trwogą 

A ranek, mroźny ranek sypie w oczy świtem. 

A konie? Konie walą o ziemię kopytem 

Konnica ma rabaty pełne galanterii 

„Lansjery-bohatery! Czołem kawalerii!” 

Hej, kwiaty na armaty! Żołnierzom do dłoni! 

Katedra oszalała! Ze wszystkich sił dzwoni. 

Księża idą z katedry w czerwieni i zlocie. 

Białe kwiaty padają pod stopy piechocie. 

Szeregi za szeregiem. „Sztandary! Sztandary!” 

 

A On mówić nie może` Mundur na nim szary.

 

 

 

 

 

 

Komentuj

Więcej w tej kategorii: « Nie wiem Monika Michałek »
Zaloguj się, by skomentować